namewithsurname

სახეებში, ღამეებში ვეძებდი შვებას, უცხო ქუჩებში — დაკარგულ რწმენას, თითქოს ქალაქი, ან ერთი ჩახუტება, შეძლებდა ჩემში სიცარიელის შევსებას. იქნებ ველოდები, ვინ უნდა გავხდე, იმას, ვისგანაც ამდენხანს გავრბოდი სადმე; იქნებ ის, რაც მაკლია, საერთოდ არაა გარეთ — არც ამ შუქებში, არც სხვაგან, არც სადმე. და მაინც დავდივარ ცის ქვეშ ნელა, ვცდები ფერად კარებს, უცხო თვალებს ყველა, მთელი ეს სილამაზე ჩემში გადის მდინარესავით — სამყარო თითქოს სავსეა, მე კი — ჯერ არა,

მატრიცა გუგუნებს — ზრუნვის ქსელია, მითრევს გარეთ, მაშიშვლებს — სული შიშველია. იმდენი ფიქრი, იმდენი ტყუილი, ჩრდილოვან ცაზე სიმართლეს დავდევ დაღლილი. სიჩუმეს ვწამლავ, ტკივილით ვსუნთქავ, საკუთარ გონებაში ჩემს სახელს ვკარგავ. ვერ შეეხები იმას, რასაც დრო შთანთქავს — სხეულს, ექოს და საათებს, ნელ-ნელა რომ ქრება.

მწვანე და ოქროსფერ ტონებს რომ ვუსვამდი ტილოზე, გონებით ისევ ბედნიერ ბავშვობის დღეებში გადავინაცვლე. ვენახი, რომელსაც ვხატავდი, ჩემთვის უბრალოდ პეიზაჟი არ იყო. ის მახსენებდა დროს, რომელსაც ბაბუასთან ერთად ჩვენი ოჯახის ვენახში ვატარებდი. საქართველოს გულში მდებარე ეს ვენახი ჩემთვის განსაკუთრებული ადგილი იყო. ყოველი ფუნჯის მოსმა ისევ მახსენებდა მზის სითბოს ჩემს კანზე, ვაზის სურნელს და ქარის ხმას. მისი დახატვა მხოლოდ ხელოვნებისთვის არ ყოფილა. ეს იყო თითქოს დაბრუნება უფრო ბედნიერ და უდარდელ დროში. ამ ნახატით მინდოდა გამომეხატა, თუ რამდენად ძალიან მიყვარდა ჩემი ბაბუა. ამავდროულად, ის იყო შეხსენება საქართველოს ულამაზესი მიწებისა, რომლებიც ყოველთვის მეყვარება.